દિલ્હીમાં થયેલા CJP વિરોધ દરમિયાન જે થયું તે અકસ્માત નહોતું, ભાવનાત્મક નહોતું અને નિર્દોષ તો બિલકુલ નહોતું. આ એક સુનિયોજિત અને સંકલિત રીતે સોશિયલ મીડિયાનો દુરુપયોગ હતો— અને થોડા લાલચી ઇન્ફ્લુએન્સર્સ મોટા ખેલમાં સાધન બની ગયા.
ચાલો, સીધું કહી દઈએ.
આ લોકો વિદ્યાર્થીઓના મુદ્દા માટે થયેલા વિરોધમાં ઊભા હતા, પરંતુ સાચા પ્રશ્નો ઉઠાવવાને બદલે તેમણે ભારતના પ્રધાનમંત્રી સામે ગાળો બોલી, તેમની માતાને અપમાનમાં ખેંચી, વિડિયો બનાવી, ગર્વથી પોસ્ટ કર્યા અને ધ્યાન મેળવ્યું. તેઓ ગુસ્સે નહોતા— તેઓ અભિનય કરી રહ્યા હતા. તેઓ વિરોધ કરી રહ્યા નહોતા — તેઓ પ્રખ્યાત થવા માટે ઓડિશન આપી રહ્યા હતા.
અને જ્યારે વિરોધ આવ્યો, પોલીસે કાર્યવાહી કરી, દેશે પ્રતિસાદ આપ્યો — ત્યારે અચાનક તેમને “પસ્તાવો” થયો.
જોડેલા હાથ. કાંપતો અવાજ. લખેલાં માફીનામા.
પસ્તાવો માટે નહીં — કારણ કે તેમના હેન્ડલર્સે તેમને છોડ્યા.
સાચું તો એ છે કે આમાંથી ઘણા ઇન્ફ્લુએન્સર્સને ઉપયોગમાં લેવાયા હતા.
CJP નેતૃત્વના કેટલાક તત્વો દ્વારા. અશાંતિ ફેલાવવા માટે. દેશમાં અસ્થિરતા લાવવાના નેરેટિવને ધકેલવા માટે.
બાંગ્લાદેશ અને નેપાળમાં જે પેટર્ન જોવા મળ્યા તે અહીં પુનરાવર્તિત કરવા માટેની યોજના હતી.
તેમને લાગ્યું કે તેઓ ફોલોઅર્સ પાછળ દોડે છે. હકીકતમાં તેઓ બીજાના એજન્ડાના પ્યાદા હતા.
હવે, નુકસાન થઈ ગયું પછી, તેઓ માફી માંગે છે. સહાનુભૂતિ માંગે છે અને ઈચ્છે છે કે આપણે તેમની માફી સાચી માનીએ.
પરંતુ વાયરલ થયા પછીની માફી પસ્તાવો નથી — તે ડર છે.
અમારી સંસ્કૃતિમાં, અમે તીવ્ર અસહમતિ વ્યક્ત કરી શકીએ છીએ. અમે મજબૂત વિરોધ કરી શકીએ છીએ, પરંતુ અમે કોઈની માતાને અપમાનિત નથી કરતા.
અમે પ્રધાનમંત્રીના ગૌરવને હળવું નથી કરતા. અમે રાષ્ટ્રીય મુદ્દાઓને સોશિયલ મીડિયા પર સસ્તાં મનોરંજનમાં ફેરવતા નથી.
જેઓએ પ્રધાનમંત્રીને ગાળો આપી પછી માફી માંગી— તેઓએ એક સત્ય સમજવું જોઈએ:
તમારી માફી તમારું મન શુદ્ધ નથી કરતી, તે તમારો સ્વભાવ બતાવે છે.
ભારત ઉદય પર છે. દુનિયા જોઈ રહી છે અને આપણે ઇન્ફ્લુએન્સર્સ અથવા તેમને ચલાવનારાને દેશને અશાંતિમાં ધકેલવા દેવા જોઈએ નહીં.
જો પ્રસિદ્ધિ જોઈએ— તો પાત્રતાથી મેળવો. જો અવાજ જોઈએ— તો સત્યથી બનાવો. જો વિરોધ કરો— તો મર્યાદા સાથે કરો.
પરંતુ ભારતના પ્રધાનમંત્રીને અપમાનિત કરીને પછી માફી માગવી, એ સ્વીકાર્ય નથી.
